جهنم از اون جايي شروع مشود كه اولين آرزو شكل ميگيرد و بهشت اون جايي هست كه هيچ درخواست و آرزويي نباشد!

جاي يك چيز را در زندگيت عوض كن تا زندگيت زيبا شود! بجاي ترس از خدا، عشق را جايگزين كن!

هرچيزي كه در اين دنيا ميبيني در تضاد است! شب و روز، خوب و بد، زشت و زيبا، عشق و تنفر ... اما با عبور از تمام اين تضاد ها، به حقيقتي ميرسيم كه ميشه اسمش را خدا گذاشت.

عشق، دليلي براي اثبات وجود  خداوند است.

گل سرخ گل سرخ است و خار , خار. نه خار بد است و نه گل سرخ خوب. اگر انسان از روي زمين محو شود , گلهاي سرخ آنجا خواهند بود و خارها نيز آنجا اما ديگر كسي نيست بگويد گلهاي سرخ خوبند و خار ها بد .

عشق يک آينه است.رابطه ي واقعي آينه اي است که در آن دو عاشق چهره ي يکديگر را مي بينند و خدا را باز مي شناسند. اين راهي به سوي پروردگار است.

همه باورها خفه کننده اند و همه ي سرسپردگيها به تو کمک ميکنند تا زنده ي واقعي نباشي.انها موجوديت تو را مي ميراند

شجاع ادمي است كه ميترسد , اما عليه ترسش اقدام ميكند ; ولي ترسو ادمي است كه ميترسد اما با ترسش سر ميكند . با هم تفاوت ندارند , هر دو ترسو هستند . شجاع ادمي است كه علي رغم ترسش پيش ميرود , ترسو ادمي است كه دنباله روي ترس خود است . اما يك ادم كامل نه اين است و نه ان ; او فاقد ترس است و بس

منبع:http://mojtabas.blogfa.com  (مثبت انديشان)

    بی عدالتی تواناترین افراد رابه سوی تباهی می کشاند.

                                                              سالیسبوری

   اقبال به سراغ کسی می رود که به کار عقیده داردنه به شانس.

                                                                ناپلئون

   هرکه به زیردستان نبخشاید به جور زبروستان گرفتار آید.

                                                                سعدی

   جمله ای همیشه برزبان جاری سازیدکه ارزش آن بیش ازسکوت باشد.

                                                           جکسون براون   

   اگرخاموش باشی تا دیگران به سخنت آرندبهترکه سخن گویی وخاموشت کنند.

                                                                سقراط

چه کسم من؟ چه کسم من؟ که بسی وسوسه مندم

           که ازاین سوی کشندم٬ که از آن سوی کشندم

نفسی آتش سوزان٬ نفسی سیل گریزان

           ز چه اصلم ؟ ز چه فصلم ؟ ز چه بازار خرندم ؟ 

نفسی رهزن و غولم٬ نفسی تند و ملولم

            نفسی زین دو برونم ٬ که بر آن بام بلندم

                                                   (دیوان شمس)

من کسی را دارم که تودر عرش آسمان کبریاییت نداری!

من تویی چون تو دارم و تو چون خود نداری!

به تماشا سوگند

وبه آغاز کلام

وبه پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای درقفس است.

حرف هایم٬مثل یک تکه چمن روشن بود.

من به آنان گفتم :

آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایید به رفتار شما می تابد.

وبه آنان گفتم :

سنگ آرایش کوهستان نیست

همچنانی که فلز ٬زیوری نیست به اندام کلنگ.

درکف دست زمین گوهر ناژیدایی است

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.

پی گوهر باشید.

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.

ومن آنان را٬به صدای قدم پیک بشارت دادم

وبه نزدیکی روز٬وبه افزایش رنگ.

به طنین گل سرخ ٬پشت پرچین سخن های درشت.

                                                                                                  سهراب سپهری

  ابری نیست.

  بادی نیست.

  می نشینم لب حوض:

  گردش ماهی ها٬روشنی٬من٬گل٬آب.

  پاکی خوشه زیست.

  مادرم ریحان می چیند.

  نان و ریحان وپنیر٬آسمانی بی ابر٬اطلسی هایی تر.

  رستگاری نزدیک:لای گل های حیاط.

  نور درکاسه مس چه نوازش هامی ریزد!

  نردبان ازسردیواربلند٬صح را روی زمین می آرد.

  پشت لبخندی پنهان هر چیز.

  روزنی دارد دیوار زمان٬که ازآن٬چهره من پیداست.

  چیزهایی هست٬که نمی دانم.

  می دانم سبزه ای را بکنم خواهم مرد.

  می روم بالا تا اوج٬من پرواز بال وپرم.

  راه می بینم در ظلمت٬من پرواز فانوسم.

  من پرواز نورم و شن

  و پرواز دارو درخت.

  پرم از راه٬از پل٬از رود٬از موج.

  پرم ازسایه برگی در آب:

  چه درونم تنهاست.

                                                                  هشت کتاب سهراب سپهری

      جان می دهم به گوشه زندان سرنوشت

      سر رابه تازیانه او خم نمی کنم

      افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم

      زاری بر این سراچه ماتم نمی کنم

                                              فریدون مشیری 

پگی کوچولوگفت:امروز نمی توانم  به مدرسه بروم ٬سرخک و اریون گرفته ام .

سرتا پای تنم پر ازجوش وزخم و تاول شده٬

دهانم خیس است٬گلویم خشک شده است.

وچشم راستم باباغوری شده است.

لوزه هایم اندازه ی دوتا سنگ یک کیلوییی شده اند.

تاحالا شانزده دانه «آبله مرغان »روی تنم شمرده ام.

آهان یکی هم اینجاست که می شودهفده تا.

صورتم انگاربه رنگ سبز درآمده !

پایم ازبیخ قطع شده ٬چشمهایم آبی شده٬

گویا«تب نوبه»هم گرفته ام!

سرفه می کنم٬عطسه می کنم٬نفس نفس می زنم وچه گلودردی دارم!

چانه ام راکه تکان می دهم ٬پشتم دردمی گیرد!

نافم یواش یواش تو می رود!

کمرم پیچ برداشته وقوزک پایم در رفته!

باران که می آید٬آپاندیسم درد می گیرد!!

دماغم یخ زده ٬انگشتان پایم خواب رفته.

گردنم عین چوب خشک شده ٬صدایم گرفته٬

به زحمت می توانم حرف بزنم.

زبانم دارد هی گنده تر وگنده ترمی شود.

به گمانم کچل هم می شوم!

آرنجم کج شده ٬ستون فقراتم خم برداشته٬

تبم به بالای ۱۰۸درجه رسیده!

مغزم آب رفته ٬

گوشم کرشده ٬

توی گوشم یک سوراخ هم پیداشده!

ناخن هایم ریش ریش شده ٬قلبم......

چی ؟چی گفتی؟

گفتی امروز...تعطیل است؟

خداحافظ!

من رفتم بازی!

 غم انگیزترین صحنه ای که درعمرم دیدم دارکوبی بودکه بردرخت پلاستیکی نوک

می زد. دارکوب نگاهی به من کرد وگفت:دوست من!درخت هم درخت های قدیم.